«Βουβά» Χριστούγεννα για τη Σούλη Σαμπάχ | Αποκάλυψη-σοκ: «Εριξα» δέκα παιδιά λόγω της δουλειάς μου

0
340

Η σπουδαία ηθοποιός, καταβεβλημένη από σοβαρά προβλήματα υγείας, εξομολογείται ότι τις άγιες μέρες θα είναι δίχως έναν άνθρωπο δίπλα της

Από τον
ΝΙΚΟ ΝΙΚΟΛΙΖΑ

Η άλλοτε μπριόζα -και σπουδαία- ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Σούλη Σαμπάχ ανοίγει το σπίτι της και την καρδιά της στην «Espresso» και εξομολογείται τα «πικρά» συναισθήματα που έχει τούτες τις άγιες μέρες των Χριστουγέννων.

«Εριξα 10 παιδιά για χάρη του επαγγέλματος. Τώρα που είμαι μόνη μου το έχω μετανιώσει. Γιατί δεν έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου, ένα παιδί να με παρηγορεί. Μόνο με το σκυλάκι μου, την Ηρώ, θα κάνω Χριστούγεννα. Αυτή είναι η μοναξιά του καλλιτέχνη, δυστυχώς» εξομολογείται, με τη θλίψη ζωγραφισμένη στα μάτια της…

Εχοντας πλέον σοβαρά προβλήματα υγείας, που την αναγκάζουν να είναι καθηλωμένη σχεδόν όλη την ημέρα στο κρεβάτι της, η 87χρονη ηθοποιός, χορεύτρια και τραγουδίστρια προσπαθεί να επουλώσει τις πληγές της ψυχής της.

Στο πανέμορφο σπίτι της στην Πανόρμου, όπου έμενε με τον σύζυγό της Δημήτρη Νικολαΐδη, τα πάντα έχουν μείνει ίδια: πίνακες ζωγραφικής, αυτόγραφα, φωτογραφίες από την εποχή που μεσουρανούσαν και οι δυο είναι στη θέση τους. Ωστόσο, εκείνη δεν έχει πλέον το κουράγιο να ανοίξει και να ξεφυλλίσει ούτε τα άλμπουμ που θυμίζουν τις ένδοξες στιγμές της καριέρας της. Μας ζητά μάλιστα να μην τη φωτογραφίσουμε και το σεβόμαστε…

«Δεν είμαι τελείως καλά. Συγχωρέστε με που δεν μπορώ να σας προσφέρω κάτι. Οταν γίνω καλά, θα σας προσκαλέσω για γεύμα» μας λέει και δείχνει να ευχαριστιέται που την επισκεφτήκαμε. Ωστόσο, όπως αναφέρει, οι ημέρες των Χριστουγέννων για εκείνη είναι σαν όλες τις άλλες. «Δεν έχω κάτι για να απολαύσω αυτές τις ημέρες. Μοναξιά, μοναξιά, μοναξιά. Ευτυχώς, όταν ήρθε προ μηνών μια φίλη μου να με δει, μου άφησε τον σκύλο της για συντροφιά. Με τη σκυλίτσα την Ηρώ θα γιορτάσω αυτές τις μέρες» συνεχίζει συγκινημένη η γυναίκα, το σπίτι της οποίας άλλοτε έσφυζε από ζωή!

Απώλεια

Ο σύζυγός της Δημήτρης Νικολαΐδης έφυγε από τη ζωή πριν από 25 χρόνια. Για εκείνη ήταν η μεγαλύτερη απώλεια, μια και έκτοτε το σπίτι της αλλά και η ζωή της ολόκληρη ερήμωσαν, σκοτείνιασαν… «Δεν έχει φύγει μόνο ο άνθρωπός μου, ο Δημήτρης. Εχουν φύγει οι πάντες από τη ζωή μου. Συνάδελφοι, συγγενείς, φίλοι. Ακόμα και τα δύο ανίψια μου βρίσκονται στη Γερμανία. Πλέον σε αυτή τη ζωή είμαι εντελώς μόνη» τονίζει και τα μάτια της δεν σταματούν να βουρκώνουν, παρότι το ευγενικό χαμόγελο που σχηματίζεται στα χείλη της προσπαθεί να απαλύνει τη θλίψη.

«Κι αυτές τις γιορτές μόνη μου θα είμαι, με το σκυλάκι μου. Αν θέλεις, έλα να γευματίσουμε μαζί, να σηκωθώ κι εγώ λίγο όρθια» μας προτείνει και μας ραγίζει την καρδιά. Αραγε, φέρνει στον νου όλες εκείνες τις στιγμές που μαζί με τον σύζυγό της και με συναδέλφους της περνούσαν όλοι μαζί τις ημέρες των γιορτών; «Αποφεύγω να νοσταλγώ και να θυμάμαι, γιατί στενοχωριέμαι, κλαίω και δεν πρέπει, μια και η υγεία μου είναι επιβαρημένη. Προσπαθώ να μη θυμάμαι» αναφέρει.

 

«Εριξα 10 παιδιά για χάρη του επαγγέλματος»

Από την εποχή που μεσουρανούσε και διασκέδαζε τον κόσμο υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι του θεάτρου και του κινηματογράφου που είναι εν ζωή. Της αναφέρουμε τα ονόματα των Μέλπως Ζαρόκωστα, Μάρως Κοντού, Κώστα Βουτσά και τη ρωτάμε αν έχει επικοινωνία μαζί τους.

«Εκείνες τις καλές εποχές που ήμουν νέα δουλεύαμε παντού με τον Νικολαΐδη κι έτσι δεν είχαμε ούτε πολλές φιλίες ούτε πολλές παρέες. Γιατί κοιτούσαμε μόνο τη δουλειά μας και το σπίτι μας. Και επειδή εγώ καταγόμουν από την Αλεξάνδρεια, δεν είχα ούτε συμμαθήτριες. Μοιραία, λοιπόν, όταν πέθανε ο Δημήτρης, έμεινα εντελώς μόνη μου» αναφέρει.

Στη συνέχεια αναφερόμαστε στα παιδιά που δεν απέκτησε με τον άντρα της ζωής της, τον σπουδαίο ηθοποιό Δημήτρη Νικολαΐδη. «Τώρα που μεγάλωσα, σκέφτομαι ότι δεν έκανα καλά που δεν κράτησα ένα παιδί. Γιατί η αλήθεια είναι ότι έμεινα 10 φορές έγκυος και έκανα εκτρώσεις» μας λέει και το εύλογο ερώτημα είναι γιατί… Γιατί επέλεξε να μη δημιουργήσει οικογένεια; Ο τόνος της φωνής της χαμηλώνει. «Τα έριξα γιατί έπρεπε να δουλεύω. Και αν ήμουν έγκυος, δεν θα μπορούσα να δουλέψω για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Οι γονείς μου είχαν έρθει από την Αίγυπτο κι εγώ έπρεπε να τους συντηρώ. Δεν ήμουν μόνη μου» αναφέρει σήμερα, 60 χρόνια μετά την αποκάλυψη του μεγάλου μυστικού της ζωής της, με τις τύψεις να χρωματίζουν τη φωνή της. Της επισημαίνουμε ότι θα μπορούσε να είχε υιοθετήσει ένα παιδί. «Δεν το σκέφτηκα γιατί έχω και δύο ανίψια… Ομως έχω μάθει πλέον να έχω για παρέα μου τη μοναξιά» μας λέει. Στη συνέχεια επικρατεί σιωπή. Ισως γιατί όσα ειπώθηκαν ήταν σκληρά και για τις δυο πλευρές…

Σε τεντωμένο σχοινί

Οι φίλοι, όμως, γιατί απουσιάζουν από τη ζωή της; Δεν νιώθει πικρία που το τηλέφωνό της δεν χτυπάει πλέον; Που δεν υπάρχει κάποιος άνθρωπος να νοιαστεί για εκείνη; Χαμογελάει…

«Η δουλειά του καλλιτέχνη είναι τέτοια, που αργά ή γρήγορα θα νιώσεις μοναξιά, αν δεν έχεις κάποιον δικό σου άνθρωπο στη ζωή. Ο καλλιτέχνης παλεύει με τη ματαιοδοξία του, με τα εγώ του. Και όταν τα φώτα σβήσουν, τότε αντιλαμβάνεται πως όλη η ζωή του κρεμόταν σε ένα τεντωμένο σχοινί χωρίς γυρισμό. Δυστυχώς κι εγώ, όταν βρισκόμουν στις δόξες μου, δεν έπαιρνα τηλέφωνα τους συναδέλφους μου. Αρα γιατί εκείνοι να μου τηλεφωνήσουν;» αναρωτιέται.

Εχει, λοιπόν, μετανιώσει για πράγματα τα οποία δεν έπρεπε να είχε κάνει; «Οχι, παιδί μου. Δεν μετάνιωσα ούτε μετανιώνω για οτιδήποτε έκανα στη ζωή μου. Δεν μου φταίει τίποτα και κανένας. Ετσι έπρεπε να γίνουν και έτσι έγιναν» μονολογεί.

«Δεν πρόκειται να κλειστώ σε γηροκομείο»

Ισως η ανάγκη να εισαχθεί σε κάποιο γηροκομείο, όπως έγινε με τη Μαίρη Λίντα, προκειμένου να έχει κάποιους ανθρώπους στο πλευρό της, να είναι πιο επιτακτική από ποτέ. Το πρόσωπό της… σκοτεινιάζει. «Εγώ δεν πρόκειται να κλειστώ σε τέτοια μέρη και είμαι απόλυτη σε αυτή την απόφασή μου. Εχω το σπίτι μου, έχω τις βεράντες μου. Θέλω να πεθάνω σπίτι μου. Αποκλείεται. Και εξάλλου εκεί με ποιους θα κάνω παρέα; Δεν ξέρω κανέναν, δεν θα με ξέρει κανένας. Θα είμαι ένας ξένος ανάμεσα σε ξένους» τονίζει και μοιράζεται μαζί μας τις σκέψεις που κάνει όταν κλείνει τα μάτια της για να κοιμηθεί.

«Κάποτε, όταν ζούσαν οι δικοί μου άνθρωποι, σκεφτόμουν τον θάνατό τους και τον δικό μου θάνατο και πώς θα μπορούσα να αντιμετωπίσω αυτή την κατάσταση. Πλέον όμως δεν σκέφτομαι τίποτα απ’ όλα αυτά. Ούτε και φοβάμαι τον θάνατο. Οπως δεν ξέρω πώς ήρθα στη ζωή, έτσι δεν ξέρω πώς θα φύγω και πού θα πάω. Το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό».

Ολοκληρώνοντας τη συνέντευξη-εξομολόγηση η Σούλη Σαμπάχ στέλνει το χριστουγεννιάτικο μήνυμά της: «Εύχομαι σε όλο τον κόσμο να είναι με τους δικούς του ανθρώπους και να περάσει τις άγιες τούτες μέρες με αγάπη, θαλπωρή και υγεία».

Πηγη: espressonews.gr

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΑΝΩΝΥΜΑ Ή ΕΠΩΝΥΜΑ

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.